Rit 1

Maandagochtend 07:00 stonden we klaar bij Pouw Rent om de busjes op te halen, niet wetende wat we zouden aantreffen aan het eind van onze rit. Het plan was om zoveel mogelijk goederen te verzamelen, die bij de Pools-Oekraïense grens af te leveren, en vluchtelingen mee te nemen die naar Nederland wilden komen. Met in totaal 6 mensen en 3 busjes hebben wij, met de vele donaties aan zowel ons als donaties aan Stichting Oekraïners in Groningen, ervoor gezorgd dat deze busjes vol zaten met eten, kleding, medicijnen, babyspullen en nog veel meer. De toppers van Pouw Rent hebben ons deze busjes meegegeven met veel korting, zonder daar iets voor terug te verwachten, ze wilden graag helpen.

Hoewel de oorlog ver weg lijkt, is de rit maar 13 uur vanuit Groningen, een realisatie die je perceptie van de situatie verandert. Hoe dichter bij het eindpunt hoe meer busjes en vrachtwagens je ziet met het Rode Kruis van humanitaire hulp. De hele snelweg is uiteindelijk gevuld met voertuigen uit alle hoeken van Europa, allemaal op weg naar de grens. Na de hele dag en avond door te rijden kwamen we ’s nachts aan bij het huisje in de buurt van de grens voor een overnachting.

De volgende ochtend vroeg vertrokken we naar een klooster vlak bij de grens. Daar losten we alle goederen en kregen we een zalige lunch van de nonnen. Zij zorgen ervoor dat chauffeurs uit Oekraïne de goederen naar de juiste plekken brengen. Waar wij dachten dat de taalbarrière een probleem zou zijn, zijn er genoeg lokale mensen die willen helpen met de juiste boodschap overbrengen.

Hierna was het tijd om naar de grens te gaan, het plan was om vluchtelingen te zoeken die graag daar weg wilden, en hen veilig onderdak bieden in het land waar zij graag heen wilde. Daar aangekomen stond het vol met tenten van humanitaire organisaties uit verschillende werelddelen. Hier doorheen liep een stroom van vluchtelingen, voornamelijk vrouwen en kinderen. Uitgeput en met diepe wallen onder hun ogen, was de angst duidelijk van hun gezicht af te lezen. Hier kwamen we in contact met een groep paramedici uit Noorwegen, en een Brabander die ons op weg kon helpen. Volgens hem was de rij voor de grens soms wel 10 uur lang en kon het ernstig vriezen, zij gingen geregeld de grens over om ervoor te zorgen dat iedereen de juiste medische hulp kreeg die ze nodig hadden. Ook gaf hij aan dat het niet handig was om hier vluchtelingen te zoeken die onderdak nodig hadden. De angst voor mensenhandelaren was namelijk groot. 2 weken voordat wij aan waren gekomen was een aantal meisjes verdwenen zonder dat iemand een idee had wie ze had meegenomen en waar ze heen zijn gegaan. Deze verhalen zorgen voor grote angst onder de vluchtelingen en maakt het moeilijk een vertrouwensband te scheppen.

Om ervoor te zorgen dat dit soort dingen niet meer gebeurt, is er een groot humanitair punt opgericht in een oude Tesco bij de grens in Przemysl. Daar laten mensen zich registreren als driver en worden ze gematcht aan mensen die met ze mee willen. De Tesco stond vol met bedden waar mensen dicht op elkaar konden uitrusten van hun tocht. De hele parkeerplaats stond vol met busjes uit alle hoeken van Europa (en zelfs China en Rusland!) om mensen te helpen en dieper Europa in te brengen. Er werd gratis eten uitgedeeld aan de mensen die daar net aankwamen, allemaal met hun eigen verhalen. De aanblik van kinderen die leeg voor zich uit staarden, weggerukt uit hun veilige omgeving met geen enkel idee wat er aan de hand was en waar ze heen gingen maakte veel in ons los. In de georganiseerde chaos bij de Tesco werden we ontvangen door Lucy, een vrijwilligster die ons behendig door de chaos loodste.

Zij vertrouwde ons 11 mensen toe, die graag naar Nederland wilden komen. In totaal 6 kinderen en 5 vrouwen, die allemaal uit Charkov kwamen. Een van de gezinnen zat 2 dagen vast in de kelder van een school. De school werd volledig platgebombardeerd. Ze hadden net een lange treinreis achter de rug, die constant moest stoppen en de lichten doven, om voorbijkomende vliegtuigen en helikopters af te wachten. Die hun vader moesten achterlaten, niet wetende of en wanneer ze die ooit weer zouden zien. De kinderen waren ziek en uitgeput. Wij hadden besloten om ze eerst een overnachting en ontbijt aan te bieden zodat ze een beetje op kracht konden komen voor de lange reis die we nog moesten afleggen.

De volgende ochtend hervatten we onze reis naar het westen. De terugweg werd constant gecommuniceerd met het thuisfront. In samenwerking met Annemiek en Jacqueline van Project Vervoer en Gastgezinnen Oekraïne wisten we voor ieder Oekraïens gezin een liefdevol Nederlands gastgezin te vinden. Na 3 dagen vol stress, onzekerheid en uitputting hebben wij deze mensen gelukkig een veilig onderkomen kunnen bieden. De foto’s die we krijgen van de kinderen, die eindelijk weer met een glimlach rondlopen, doet veel met ons. Blijdschap dat de kinderen weg zijn uit de ellendige situatie daar, maar ook de realisatie dat er nog veel meer daar vast zitten. Wij zijn dan ook vastberaden om dit door te zetten en geregeld busjes die kant op te sturen. Er zijn nog tienduizenden mensen die vast zitten bij de grens, en nog veel meer in de belegerde gebieden in Oekraïne. Hoewel het soms dweilen met de kraan open lijkt, helpt elk klein beetje om de situatie te verlichten en echt een verschil te maken.